اَه چه سخته این عنوان انتخاب کردن واسه وبلاگ...

چند روزه دارم دنبالش می گردم...

ببخشید ...سلام.

.

.

فقط دو ماه تونستم طاقت بیارم...

و مقاومت کنم...

در برابر وسوسه وبلاگ نویسی....

خب سخت بود واسم،

سه سال مداوم وبلاگ داشتم...

بعد یهو تصمیم گرفتم دیگه به قول دوستی "اراجیف" ننویسم!

اما نشد دیگه...

.

.

وبلاگ نوشتن چیز خوبیه...

اونایی که دارن می دونن چی می خوام بگم...

آدم وقتی ناراحته، دلتنگه، عصبیه، یا خوشحاله

و نمی تونه به کسی حرفی بزنه یا کسی نیس که باهاش حرف بزنه...

می تونه پناه بیاره به این دنیا و خونه مجازیش....

و حرفاشو اینجا بنویسه...

اونم تو این دوره زمونه که تنهایی اپیدمی شده! اینجا خوب جائیه...

هرچند بدیهای این دنیای مجازی از خوبیاش بیشتره

اما بیخیال...

تحملش می کنیم...

.

خلاصه اینکه ما دوباره اومدیم...

.

.

تو پست بعدی می نویسم چرا عنوان وبلاگو گذاشتم :دنیای کودکی!